Dit schilderij ziet er op het eerste gezicht eenvoudig uit – en het is ook overzichtelijk – maar aan de hand van de beeldgegevens laten zich verschillende narratieven construeren.

Ik lees het zo: op het grotendeels egaal geschilderde beeldvlak bevinden zich twee stoelen en een tafel met daarop twee grote koppen, plaats van handeling is vermoedelijk een horecabedrijf. Op de linker stoel zit een jonge man te werken op een laptop. Aan de muur hangen twee kunstwerken, waarvan er maar één helemaal te zien is, de ander wordt afgesneden door de rechterkant van het beeldvlak. Het merendeel van dit werk is vlak en hard geschilderd zonder nuancering in tinten of schildertrant. Zelfs het schilderij rechts aan de muur is nog een hard groen monochroom. Visueel is dit allemaal van het grootste belang, omdat het een ‘wereld’ laat zien waarin datgene wat verder nog in het schilderij gebeurt zich afspeelt. En het is zaak niet verleid te worden door de ‘vrolijke’, felle kleuren, want op de keper beschouwd is het een harde, compromisloze omgeving, duidelijk gedefinieerd en niet gediend van enige nuancering. Er is enig bijna frivool tegenwicht in de elegant, zelfs wat capricieus vormgegeven stoelen. Op twee plekken wijkt de schildertrant aanzienlijk af en dat heeft betekenis: hoofd en bovenkleding van de jonge man vertonen een veel lossere, meer expressieve toets, waarin kleuren tegen elkaar aan zijn gezet en door elkaar heen gevlochten. Op de rechterstoel heeft kennelijk iemand gezeten en zijn witte (‘blanco’) kleur maakt hem extra leeg. Het lijkt redelijk om te veronderstellen dat het personage zich daar druk over maakt, misschien heeft wat hij schrijft op zijn laptop er wel iets mee te maken. Deze lezing wordt versterkt doordat het kunstwerk aan de muur direct naast de man alleen een aantal lege stoelen laat zien, die bovendien met dezelfde losse toets tot stand zijn gekomen als de persoon zelf. Dan gaat het dus kennelijk nadrukkelijk over afwezigheid en de emoties die daardoor worden opgeroepen.

Zo levert het schijnbaar neutrale tafereel duidelijke aanknopingspunten voor de aanwezigheid van drama, ook al speelt dat zich op het moment dat we te zien krijgen af in het hoofd van het afgebeelde personage – het eigenlijke drama is visueel afwezig. Wat er precies aan de hand is weten we niet, maar ik denk dat het gaat om verlating, eenzaamheid, leegte.

RoosDuyvenstijn_ruler2

Kunstcriticus Philip Peters
Lees hier zijn hele verslag over het werk van Roos Duyvestijn.

Terug naar Gallery