In dit schilderij is iets vergelijkbaars aan de hand: ook hier geldt dat eventuele betekenis is af te lezen aan de schildertrant en ook hier is de dit keer weinig duidelijk gedefinieerde omgeving waarin een en ander zich afspeelt strak en vlak geschilderd.

Op de bank, waarvan de zijkanten in hun geometrie een echo krijgen in de gele panelen aan de muur, zijn twee vrouwen, van wie de rechter een androgyne indruk maakt, in gesprek. Waarover ze het hebben weten we natuurlijk niet. Tot zover is er, zou je kunnen zeggen, niets bijzonders aan de hand. Maar er is iets ‘mis’ met de decoratie van zitdeel en achterleuning van de bank: het lijkt wel of de schilder een deel heeft vergeten in te vullen, de achterleuning is deels leeg gebleven. Dat moet dus iets betekenen, het is de enige plek waar beeldende activiteit plaatsvindt in de vorm van grillige lijnen die zich onderscheiden van de omringende geometrie. Ik denk dat de decoratie eigenlijk helemaal geen decoratie is in de gebruikelijke zin van het woord, maar eerder een verbeelding van het gevoerde gesprek, hier wordt de interactie tussen de personages zichtbaar gemaakt, zij het in gecodeerde vorm, want lezen kunnen we deze tekens niet. Je zou dan kunnen construeren dat de ‘vorm van het gesprek’ te volgen is in de van links naar rechts en van rechts naar links aan elkaar gebreide lijnen die zich als stemmen dooreen weven en op elkaar reageren: het is een soort grafische uitbeelding van het gesprek, dat alle kanten op kan waaieren en geen logische structuur heeft, wat ook geldt voor gesprekken in het algemeen.

We weten dan ook dat het gesprek nog niet afgelopen is. Misschien hebben we in de onderste delen van het lijnenspel wel te maken met een zekere mate van overeenstemming – of in ieder geval met het formuleren van standpunten (‘zitpunten’) en is het gesprek nu in wat moeizamer vaarwater beland: de belangrijkste plek, die direct tussen de personages in, is nog leeg. Wat komt weten we natuurlijk niet, maar je zou kunnen verwachten dat het gesprek juist daar intenser of intiemer wordt. Dit blijft natuurlijk associëren (maar wat is daar tegen?), maar het feit dat de leegte zich op de potentieel belangrijkste plek van interactie bevindt is zonder twijfel de sleutel voor het vinden van betekenis.

RoosDuyvenstijn_ruler2

Kunstcriticus Philip Peters
Lees hier zijn hele verslag over het werk van Roos Duyvestijn.

Terug naar Gallery