In het schilderij hierboven is het tafereel complexer geworden: er bevinden zich veel mensen in een nu volstrekt ongedefinieerde ruimte. De sfeer lijkt die van een receptie, een opening, een sociale bijeenkomst. Ze staan weer benauwend dicht op elkaar en of dat ook hier een gevolg is van een kleine ruimte laat zich niet beoordelen omdat er eigenlijk helemaal geen ruimte is. In het onderste schilderij is wel een soort achterwand te zien, met twee verticale elementen daarin of daarop: het kunnen kunstwerken zijn, maar net zo goed een deur en een raam. De omgeving is dus non-descript, haast tot op totale afwezigheid af. Dat spiegelt de identiteit van de personages, die misschien ook om sociale redenen zo dicht op elkaar staan: bij dit soort gelegenheden ontstaan altijd groepjes, men heeft de neiging om bij elkaar te klitten. Dat geeft al gauw een zekere mate van uniformiteit, groepjes lijken onderling inwisselbaar. Kenmerkend voor de conversaties bij dit soort gelegenheden – uitzonderingen niet te na gesproken – is vaak de oppervlakkigheid van het gesprek – van echt contact is zelden sprake en daar wordt misschien ook niet naar gestreefd. Je zou kunnen spreken van een ‘leeg contact’. En precies dat is wat het schilderij ook letterlijk laat zien: de meeste personages hebben wel een hoofd, maar geen gezicht en bij diegenen die wel een gezicht hebben is dat fragmentarisch of vaag gebleven: deze mensen leren we niet kennen en ze kennen elkaar ook niet.

RoosDuyvenstijn_ruler2

Kunstcriticus Philip Peters
Lees hier zijn hele verslag over het werk van Roos Duyvestijn.

Terug naar Gallery