Binnen dit inhoudelijke kader zijn ontelbare varianten mogelijk: hier zien we bijvoorbeeld een groep jonge mensen in een opnieuw onduidelijke ruimte – ik associeer de plek met bijvoorbeeld de kantine van een kunstacademie – , waarin twee groepjes mensen figureren: op de voorgrond zitten vier personen aan een tafel met banken, daarachter (maar wel heel dichtbij, bijna meer ernaast dan erachter, ook hier is de ruimte haast claustrofobisch beperkt) zitten er nog twee die met elkaar in gesprek zijn. Die twee hebben opnieuw geen gezicht. Geen gezicht betekent: geen gelaatsuitdrukking. Of dat per se ook altijd inhoudelijke leegte met zich meebrengt weet ik niet zeker, het zijn in ieder geval mensen die voor de kijker niet te bereiken zijn en over wie eigenlijk weinig te zeggen is: afgaande op de hier natuurlijk bevroren lichaamstaal zijn tegengestelde of in ieder geval verschillende gevolgtrekkingen mogelijk aangaande de aard van het gesprek: het is gemakkelijk te beschouwen als een vriendelijke conversatie maar het zou net zo goed om een meningsverschil kunnen gaan, de personages geven voor beide lezingen een paar clous. Over de andere groep is haast nog minder bekend: het is lang niet zeker of hier wel van enigerlei vorm van contact sprake is; iedereen lijkt er opgesloten in zichzelf – dat is geen waardeoordeel maar een gewoon een educated guess. Uigaande van de context van het eerder besproken werk is het langs elkaar heen leven in een soort existentiële leegte een reële optie.
RoosDuyvenstijn_ruler2
Kunstcriticus Philip Peters
Lees hier zijn hele verslag over het werk van Roos Duyvestijn.

Terug naar Gallery